Geert Vandenbon voor gevorderden

Je luistert naar... Eigen kracht

De muzikant Geert Vandenbon lijkt een laatbloeier maar hij is het niet. Hij leerde op zijn vijftiende gitaar spelen dankzij zijn broer Paul. Hij miste het voorprogramma van AC/DC met de groep Simple Blues Inc, was wereldberoemd in Brugge met Q-Bic en staakte voor meer dan zeven lange jaren het gitaarspelen. Hij werkte en werkte en werkte, keek vooral voor zich maar te weinig opzij.

Midden jaren 90 pikte hij heel voorzichtig de draad weer op. Sindsdien schreeuwt hij zijn liefde uit voor de akoestische gitaar. En zet hij stapje voor stapje vooruit.

 

Wat bezielt een brave jongen die - het mag gezegd - een beetje prettig gestoord is, om op zijn 52ste een debuut-cd uit te brengen met alleen maar nummers van eigen hand? Jij weet het niet. Hij weet het zelf eigenlijk ook niet, wees gerust. Zoekt hij een plekje in de zon?

 

Wie is Geert Vandenbon?

 

Geert Vandenbon stichtte op 1 januari 1989 zijn eigen communicatiebureau Pinguin Productions. Klein maar fijn. Enkele jaren ervoor had hij al  kennis gemaakt met De Ronde van Vlaanderen die tot 2009 als een de rode draad door zijn professionele leven zouy lopen. Al die tijd bouwde hij, achter de schermen, mee aan de organisatie, de aanpak, de communicatie, de toekomststrategie van Vlaanderens Mooiste wielerklassieker, in opdracht van organisator Het Nieuwsblad. Hij is een van de stichters van het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde en is uitgever van diverse (wieler-)boeken en dichtbundels met wielerpoëzie. De herinrichting van het museum in het CRVV in 2009 is van de hand van Geert en zijn toenmalige grafische medewerkster Liliane Tytens.

 

Pinguin Productions is er nog steeds. Even klein en fijn, met enkele waardevolle opdrachten in portefeuille, zoals bijvoorbeeld  De Gordel, maar vooral met een pak kleinschliger opdrachten  voor bedrijven en bedrijfjes, overheidsdiensten, verenigingen,… Copywriting, grafisch werk, websites, concepten, hisstijlen,… Waar creaativiteit en efficiëntie mekaar nodig hebben.

 

Ook muziek was beroepshalve zijn deel. Hij bouwde promostands op alle grote festivals in ons land, verzorgde begin jaren 90 meerder persvoorstellingen voor LP's en CD's van onze beste groepen van toen, zoals Soulsister, The Radios of De Kreuners en knutselde gouden platen in mekaar voor EMI en de artiesten uit hun stal, zoals Tina Turner, Roxette, Nigel Kennedy en tientallen illustere namen. Tussen 2008 en 2011 organiseerde hij de Verhaalketel bij Stokerij Van Damme in Balegem en voor het bibliotheekcircuit steekt hij graag praatavonden in mekaar.

 

Op vandaag (2013) ligt zijn focus op muziek en eigen projecten. Hij trekt door Vlaanderen met zijn voordracht Eeuwig Rijdt de Ronde en met het wielerprogramma Planeet Koers, dat hij samen met Michel Wuyts bedacht en op de sporen zette. Het geeft hem de ruimte om het project van a tot z te beheren: concept, grafsich, sponsoring, contacten met de cc's, met de pers,…

 

Wereldberoemd met Q-Bic

 

Geert Vandenbon groeide op in het West-Vlaamse Zedelgem, niet in de historische kern maar in het deel dat in de jaren 50 en 60 explodeerde als gevolg van de enorme groei van de maaidorsergigant Clayson, het meest succesvolle product van de Claeys-dynastie. Hij genoot van de scouts en speelde er voetbal bij het lokale Excelsior, waarvoor hij 1 keer scoorde voor het fanionteam, op de Klokke nog wel! En hij leerde er gitaar spelen. Met Keith Richards als grote held. Het werd voor de eerste keer ernstig toen hij deel uitmaakte van de bluesgroep Simple Blues Inc in JC Jonkhove in Aartrijke.

 

Gaandeweg raakte zijn leven georienteerd op Brugge. Hij liep er school, was fervent Club-supporter en hevige fan van nummer 7 René Vandereycken. Hij ontdekte er de muziekcafes en o zo veel meer. Via een advertentie in Humo kwam hij in contact met Patrick Vandenberghe, Nancy Claeys, Wilfried Snauwaert en Guust Vernieuwe met wij hij in 1980 de rockgroep QBic stichtte. Wereldberoemd in Brugge... Ruim honderd concerten, vijf jaar en 1 single later (The Boys Are Singing), speelde de band haar laatste concert op het Bemdfestival in Arendonk. Op 31 augustus 1985. Precies op die dag trok Geert de deur van zijn geboortehuis achter zich dicht om zich in Gent te vestigen. De lokroep van de liefde bracht hem naar de Florawijk in Merelbeke, vlakbij Melle... Vogelhoek.

Daar is de koers

 

Inmiddels had hij gestudeerd, technisch ingenieur in Oostende, licentie stedenbouw in Leuven. Zijn thesis zou hij nooit afwerken maar in Leuven opende zich een nieuwe wereld. De eerste veertien dag zweeg hij als een graf... zijn onwetendheid deed hem verstommen. Later ontmoette hij er kerels die vrienden voor het leven werden en leerde hij er dat je af en toe moet durven...

 

Professioneel zocht hij zijn eigen weg. Ver van de richting die zijn opleiding hem stuurde. De crisis van de beginjaren ’80 was er niet vreemd aan maar het waren vooral zijn dromen die de vlam brandend hielden. Hij hielp mee met de lokale concertorganisator Microtune 80 die rockgroepen naar het verre Zedelgem bracht (van TC Matic tot The Undertones). En hij aarzelde niet om in te spelen op opportuniteiten. Zo kwam hij in contact met de wielersport, met sportmarketing, met communicatie en hij publiceerde over het begrip sponsoring.

 

Met Jou Naar De Tijd

 

Na zeven jaren gitaarstilte in het Gentse, hervond hij in 1994 de liefde voor de akoestische gitaar in een kleine muziekwinkel in Los Angeles. Hij kocht een tweedehands Ventage-gitaar en maakte liedjes voor Teater Krakeel in Merelbeke. Hij won er in 1996 de trofee als beste muzikant... hij was de enige deelnemer. Maar vooral... met dank aan Lieven ontdekte hij de absolute meester Bob Dylan. Die taal... die akkoordenreeksen... die melodieen, die cool.

 

Inmiddels had hij in 1990 ook dirk Blanchart ontmoet via een muziekproject voor de Koning Boudewijnstichting. Waarna hij tot eind 1994 als bookingsagent voor dB & The Groove Quarter zou optreden. Een boeiende tijd met een groep heerlijke muzikanten als Pïet Van den Heuvel, Paul Poelmans, Patrick Riguelle, Mich Van Hautem,…

 

In 1998 ontmoette hij Radio 2 reporter Kris Baert op een zaalvoetbalveld. Na enkele gelegenheidsoptredens kreeg de groep vorm en doopte zich Kris Baert & Ander Schoon Volk. Na twee cd's vol kleinkunstcovers, voelde Geert kriebels om zelf liedjes te schrijven. Een en ander resulteerde in de Kris Baert-cd Warmer Dan Ooit (eind 2007) die op Radio 2 goed werd onthaald. Zijn songs 'Met Jou Naar de Tijd' en 'Een Verhaal' haalden tijdelijke bescheiden radioroem.

 

Langzaam vond Geert Vandenbon de durf om zijn eigen liedjes te zingen, op het podium. In 2008 speelde hij met Patrick Van den Heede enkele kleine test-concertjes. Met die kick in het achterhoofd bleef Geert verder schrijven. Het onvermijdelijke kwam er aan... hij zou een solo-cd  maken. Een cd-debuut op zijn 52ste. Eerder zou het niet gelukt zijn, en uitstellen zou afstel zijn en dat zou ik me mijn leven lang beklagen zegt hij daar over. Landingsbaan kwam er op 11 juli 2009. Vlaanderen feestte en Geert Vandenbon... hij knipoogde naar Karel Van Wijnendaele: "als je niet durft, besta je niet”.

 

Planeet Koers

 

Landingsbaan opende voorzichtig enkele deuren. Hij speelde op plaatsen die hij vooraf niet voor mogelijk achtte: op de Gentse Feesten, op enkele folk- en kleinkunstfestivals, in bibliotheken, in 't Folk in Dranouter en op de Paljas op de Dender... En in Spanje zowaar... in het Taalinstituut zowel in Madrid als in Barcelona. Stel je voor. En de climax zou volgen. Begin 2012 bokste hij met Michel  Wuyts een geïmproviseerd programma in mekaar voor een voorstelling in Varsenare. Uit dit embryo werd Planeet Koers geboren. Waardoor de bescheiden muzikant Geert Vandenbon in de mooiste culturele centra van Vlaanderen kan spelen. Apetrots is hij, met de voetjes op de grond.

 

Heeft hij even tijd over dan trekt hij naar de kleinere zalen met zijn solo-programma of met Eeuwig Rijdt de Ronde, zijn voordracht over de geschiedenis van de Ronde van Vlaanderen.

 

En in 2010 vond hij ook de nieuwe liefde in het sluimerende Waasland.